ÖZNE – YÜKLEM UYUMU
Bir cümlenin dil bilgisi açısından doğru olabilmesi için özne ile yüklemin kişi ve tekillik-çoğulluk bakımından birbiriyle uyumlu olması gerekir.
Yüklem: Cümlede işi, oluşu, hareketi veya yargıyı bildiren unsurdur. (Örn: Bebek mışıl mışıl uyudu.)
Özne: Cümlede işi yapan veya durumda bulunan varlıktır. “Kim ve Ne?” sorularıyla bulunur. (Örn: Bebek uyudu.)
1. KİŞİ BAKIMINDAN UYUM
✔ Kardeşim ve ben parka gittik. (Doğru – Biz gittik)
✔ Sen, ben ve Ahmet bu işi başaracağız. (Doğru – Biz başaracağız)
✖ Arkadaşım ve ben sinemaya gittim. (Yanlış – Tekil olamaz)
✔ Sen ve Ali ödevlerinizi bitirin. (Doğru – Siz bitirin)
✔ Sen ve o çok iyi anlaşıyorsunuz. (Doğru – Siz anlaşıyorsunuz)
✖ Sen ve baban yarın bize gelsin. (Yanlış – Gelin olmalı)
2. TEKİLLİK – ÇOĞULLUK BAKIMINDAN UYUM
✔ Doktorlar hastalarla ilgilendi. (Doğru)
✔ Doktorlar hastalarla ilgilendiler. (Doğru)
✔ Köpekler sabaha kadar havladı. (Doğru)
✖ Köpekler sabaha kadar havladılar. (Yanlış)
✖ Çiçekler susuzluktan soldular. (Yanlış – Soldu olmalı)
Eğer insan dışı varlıklar (hayvan, bitki vb.) kişileştirilirse (insan gibi davranırsa), yüklem tekil de çoğul da olabilir.
Örnek: Martılar bize şarkı söylüyorlar. (Kişileştirme var, çoğul olabilir)
3. DİĞER DURUMLAR
✔ Jüri kararını verdi. (Doğru)
✖ Takım sahaya çıktılar. (Yanlış)
✔ Takımlar sahaya çıktılar. (Doğru)
✔ Herkes bildiklerini anlattı. (Doğru)
✖ Herkes bildiklerini anlattılar. (Yanlış)
✔ Hiçbiri toplantıya katılmadı. (Doğru)
➔ Müdür Bey odasına geçtiler. (Saygı)
➔ Ayşe Hanım nihayet teşrif ettiler. (Sitem)