Fotoğrafta; Anadolu kadınlarının kucaklarında kundaktaki yavrularıyla, başlarında yazmaları ve ayaklarında yırtık çarıklarıyla kağnıların başında mermi taşıması dikkat çekmektedir. Yüzlerindeki yorgunluğa rağmen gözlerindeki sarsılmaz vatan sevgisi, bağımsızlık inancı ve cesaret son derece etkileyicidir.

Cephe gerisinde var gücümle çalışır; askerlerimize kağnılarla cephane ve yiyecek taşır, ordumuz için yün çorap ve giysi diker, yaralı Mehmetçiklerin bakımına koşar ve haberleşmede gözcülük yaparak vatan savunmasına destek olurdum.

Fedakârlık; içinde sevgi, bağlılık, sorumluluk, vefa, cesaret ve karşılıksız verme duygularını barındırır. İnsan; vatanı, bayrağı, hürriyeti, ailesi ve sevdikleri için en değerli şeylerinden bile vazgeçebilir.

Eklenen önemli kelimeler: Tekâlifimilliye, fedakârlık, kısrak, kına, seferberlik, Gülcemâl, baston, tımar.

Değişim Sebebi: Ahmet başlangıçta sadece kendi atını ve çocuk dünyasını düşünürken, dedesinden vatanın felaketini dinlemesi ve köylülerin elindeki her şeyi feda ettiğini görmesi onun bilinçlenmesini sağlamıştır.
Değerlendirme: Başlangıçtaki neşeli çocukluk duygusu yerini vatan sevgisiyle harmanlanmış olgun bir fedakârlık ve gurura bırakmıştır. Bireysel bağlılıktan toplumsal sorumluluğa doğru soylu bir geçiş yaşanmıştır.

• Ahmet’in ninesi Gülcemâl’in yelesine ve kuyruğuna kına yakıyordu çünkü Türk milletinin kadim geleneğinde kına adanmışlığın simgesidir; kısrağını da vatana kurban olsun, cephede zafere ulaşsın diye kutsal bir niyetle uğurluyordu.

• “Eğer ki biz bu ata toprağından gidersek türküler susar… Yunus Emre ölür…” sözleriyle Ahmet’in dedesi vatanın yalnızca bir toprak parçası olmadığını; dilimizin, türkülerimizin, kültürümüzün ve milletimizin ruhunun ancak bağımsız bir vatanda yaşayabileceğini vurgulamak istiyor.

• “Ahmet soluk soluğa kalmıştı… Büyük insanlara mahsus bir ağırbaşlılıkla kısrağa yaklaştı…” Ahmet’in bu fedakârlığa karar vermesinde etkili olan vatanseverlik ve millî sorumluluk değeridir.

Ana Fikir: Vatanın bağımsızlığı ve milletin bekası tehlikeye düştüğünde Türk milleti; kadını, erkeği, yaşlısı ve çocuğuyla elinde avucunda ne varsa tereddütsüz feda ederek topyekûn bir dayanışmayla zafere ulaşır.

Ülkemizde yaşanan büyük depremlerde (örneğin 6 Şubat depremleri) ve doğal afetlerde milletimizin tek yürek olup yardıma koşması, harçlığını ve battaniyesini bağışlaması bu kadim fedakârlık ruhunun bugün de dimdik ayakta olduğunu gösterir.

İhtiyar adam, Tekâlif-i Milliye Komisyonu görevlisidir. Köylülerin vatan savunması için getirdiği her bir yardımı (arpa, çorap, para, hayvan) titizlikle deftere kaydetmekte ve zaferden sonra bedellerinin hak sahiplerine ödeneceğini güvence altına almaktadır.

Çünkü vatanın eli silah tutan bütün genç ve güçlü erkekleri bizzat ateş hattında, cephede düşmanla savaşmaktadır. Cephe gerisindeki tüm üretim ve lojistik yük kadınlara, ihtiyarlara ve çocuklara kalmıştır.

Vatanseverlik, bağımsızlık aşkı, cömertlik, birlik ve beraberlik, dayanışma, adanmışlık ve özveri.

• Şahıs ve Varlık Kadrosu: Ahmet, Dedesi, Ninesi, Kısrak Gülcemâl, Tekâlif-i Milliye Subayı, köylüler (Fadime Nine, yeni gelin vb.).
• Yer (Mekân): Kırıkkale – Bedesten Köyü (ev basamakları, ahır önü, köy meydanı).
• Zaman: 10 Ağustos 1921 (Kurtuluş Savaşı / Sakarya Savaşı hazırlık günleri, ikindi vakti ve sonrası).

1. Aylardır tek damla düşmeyen Anadolu bozkırına nihayet yağmur yağar.
2. Gülcemâl, bir ıslıkla Ahmet’in yanına koşar.
3. Dedesi, Ahmet’e vatanın içinde bulunduğu zor durumu anlatır.
4. Bir subay, Tekâlif-i Milliye emirlerini köy meydanında köylülere iletir.
5. Yaşlı bir kadın, yorgun ve umutsuz köylüleri cesaretlendirerek harekete geçirir.
6. Bütün bir köy, elinde avucunda ne varsa cepheye gönderir.
7. Ahmet’in dedesi ve nenesi Gülcemâl’i cepheye göndermeye karar verir.

Eğer köy halkı elinde avucunda ne varsa orduya vermeseydi; Mehmetçik cephede çorapsız, çarıksız, erzaksız ve cephanesiz kalır; ordunun ikmal gücü tükeneceği için vatan savunması zaferle sonuçlanamayabilirdi.

Hikâyenin geçtiği tarih 1921 yılıdır ve Millî Mücadele’nin en şiddetli dönemidir. Ahmet’in babası da vatanı savunmak üzere Kafkas veya Batı Cephesi’nde bizzat savaşmaktadır (veya vatan uğruna şehit düşmüştür).

[✔] Öz güven    [✔] Girişkenlik    [✔] Vatanseverlik    [✔] Çalışkanlık
[✔] Azim ve kararlılık    [✔] Bağımsızlık    [✔] Cesaret    [✔] Sorumluluk
[ ] Teknoloji    [ ] Dostluk    [✔] Cömertlik / Fedakârlık

Kara Fatma’nın kendi inisiyatifiyle Sivas’a gidip Mustafa Kemal ile bizzat görüşmesi (girişkenlik ve öz güven); kendi birliğini kurarak İzmit ve Bursa cephelerinde düşmana karşı bizzat savaşması (cesaret, vatanseverlik ve azim); esir düştüğünde bile pes etmeyip kaçarak savaşa devam etmesi onun kararlılığını gösterir.

• (0) Bozkıra yağmur yağması ve Ahmet’in Gülcemâl’i tımar etmesi.
• (1) Dedenin Ahmet’e vatanın zor durumunu ve düşman işgalini anlatması.
• (1) Subayın köy meydanında Tekâlif-i Milliye emirlerini ilan etmesi.
• (1) Köylülerin elindeki buğdayı, çorabı, beşibiryerdeyi orduya bağışlaması.
• (1) Ninesinin Gülcemâl’e kına yakarak kısrağı vatan için cepheye göndermesi.

Grup üyeleri, ninenin Gülcemâl’in yelesine kına yaktığı, dedenin başını sıvazladığı ve Ahmet’in elinde yularla hüzünlü ve gururlu durduğu o duygu dolu anı heykel gibi donarak sınıfta canlandırmıştır.

(kitaplarımla, kitaplığımda, kitapçıların, kitapçı, kitaba)
Bu kelimelerin tamamının kökü “kitap” sözcüğüdür. Hepsi okuma, yazılı kültür, basılı eser ve bilgi edinme kavram alanı etrafında birleşmektedir.

• kitaplık → -lık yapım eki alarak kitapların dizildiği mobilyanın / eşyanın adı olmuştur.
• kitapçı → -cı yapım eki alarak kitap satan kişinin veya dükkânın adı olmuştur.

İlk Cümlem: Vatanını seven her insan çok çalışmalıdır.

Zenginleştirilmiş Cümlem: “Gerçek vatan sevgisi; sadece coşkulu sözlerle değil, dökülen her damla alın terinde, sergilenen yorulmaz bir çalışkanlıkta ve ülkesine kazandırdığı kalıcı değerlerde hayat bulur.”

• “Çocuğun küçük omuzlarına bir ağırlık çöküverdi.” (Hüznün ve sorumluluğun somutlaştırılması).
• “Karşılaştığı her bir yüzde bulut, her bir gözde yağmur vardı.” (Üzüntü ve gözyaşının metaforik anlatımı).
• “Cana susamış toprak yağmur suyunu kana kana içti.” (Doğanın kişileştirilerek canlandırılması).

Yiğit Ağabeyim, Kahraman Askerim,

Bu mektubu sana Kırıkkale’nin Bedesten Köyü’nden, gözüm gibi sakındığım güzel kısrağım Gülcemâl’in eyerine iliştirerek yazıyorum.

Gülcemâl sadece bir at değil; babam cepheye gittiğinden beri benim dert ortağım, en yakın arkadaşımdır. Adı gibi yüzü de huyu da güzeldir. Kahverengi tüylerini kaşağıyla taramayı, yelelerini okşamayı çok sever. Eğer ona ıslık çalarsan dünyanın öbür ucunda olsa rüzgâr gibi koşup yanına gelir. Soğuk kuyu suyunu ve yeşil taze yoncaları çok sever; ama sırtına yabancı biri aniden binerse biraz huysuzlanabilir, yelesini okşarsan hemen sana alışır.

Ağabeyim, ninem onun yelesine ve kuyruğuna dualarla kına yaktı. Çünkü o artık sadece benim değil, bu aziz vatanın neferidir. Sana kurşunların arasından yol açsın, seni zaferden zafere taşısın diye onu sana emanet ediyorum. Ona iyi bak ağabeyim; düşmanı bu kutsal topraklardan kovup sağ salim köyümüze döneceğiniz günü dualarla bekleyeceğim. Yolun açık, kılıcın keskin olsun!

Bedesten Köyü’nden Kardeşin Ahmet

• Topladığım yıldız sayısı: 20 yıldız (Tam Puan).

• Kendime söz: Sonraki çalışmalar için duyguları betimleyici ifadelerle daha da derinleştirmeye gayret edeceğim.

• Kendime aferin: Kendimi kahramanın yerine koyup içten ve duygu yüklü bir mektup yazma konusunda çok iyiyim.

• Yöntem değerlendirmesi: Bu yöntem, yazımı daha anlamlı ve etkileyici kıldı çünkü Ahmet’in o anki ayrılık hüznünü ve vatan aşkını yüreğimde hissederek yazdım.